Bracia i siostry!

Wielki Post ponownie daje nam sposobność do refleksji nad tym, co stanowi centrum życia chrześcijańskiego – miłością. Jest to bowiem odpowiedni czas, abyśmy z pomocą Słowa Bożego i sakramentów odnowili naszą drogę wiary, zarówno osobistą, jak i wspólnotową. Jest to droga pod znakiem modlitwy i dzielenia się, milczenia i postu, w oczekiwaniu na radość paschalną.

W tym roku chciałbym przedstawić parę myśli w świetle krótkiego tekstu biblijnego, zaczerpniętego z Listu do Hebrajczyków: «Troszczmy się o siebie wzajemnie, by się zachęcać do miłości i do dobrych uczynków» (10, 24). To zdanie występuje w perykopie, w której natchniony pisarz zachęca do pokładania ufności w Jezusie Chrystusie jako Najwyższym Kapłanie, który wyjednał nam przebaczenie i dostęp do Boga. Owocem przyjęcia Chrystusa jest życie według trzech cnót teologalnych: należy przystępować do Pana «z sercem prawym, z wiarą pełną» (w. 22), by trwać niewzruszenie w nadziei, którą wyznajemy (por. 23), troszcząc się nieustannie wraz z braćmi o «miłość i dobre uczynki» (por. 24). Mówi się też, że dla umocnienia tej ewangelicznej postawy ważne jest, by uczestniczyć w spotkaniach liturgicznych i modlitewnych wspólnoty, mając na względzie cel eschatologiczny: pełną jedność w Bogu (por. w. 25). Skupię się na wersecie 24, który w paru słowach przekazuje cenną i zawsze aktualną naukę na temat trzech aspektów życia chrześcijańskiego; są nimi troska o bliźniego, wzajemność i osobista świętość.

1. «Troszczmy się» –  odpowiedzialność za brata

Pierwszym elementem jest wezwanie do tego, by «się troszczyć» –   występuje tu grecki czasownik katanoein, który oznacza: uważnie obserwować, być uważnym, przyglądać się w sposób świadomy, dostrzegać pewną rzeczywistość. Spotykamy go w Ewangelii, kiedy Jezus mówi uczniom, by «przypatrzyli się» ptakom na niebie, które Boża Opatrzność otacza gorliwą troską, choć się nie trudzą (por. Łk 12, 24), i zachęca, by  «dostrzec», że mamy belkę we własnym oku, zanim zobaczymy drzazgę w oku brata (por. Łk 6, 41). Znajdujemy go również w innym fragmencie Listu do Hebrajczyków, jako zachętę, by «zwrócić uwagę na Jezusa» (por. 3, 1), Apostoła i Arcykapłana naszego wyznania. A zatem czasownik rozpoczynający wezwanie, o którym mówimy, zachęca, by patrzeć na drugiego człowieka, przede wszystkim na Jezusa, i by troszczyć się o siebie nawzajem, by nie okazywać dystansu, obojętności wobec losu braci. Tymczasem często dominuje postawa przeciwna: obojętność, brak zainteresowania, które rodzą się z egoizmu, maskowanego przez pozorne poszanowanie «sfery prywatnej». Także dzisiaj z mocą rozbrzmiewa głos Pana, który wzywa każdego z nas do troszczenia się o bliźniego. Także dzisiaj Bóg nas prosi, abyśmy byli «stróżami» naszych braci (por. Rdz 4, 9), abyśmy tworzyli relacje nacechowane wzajemną troskliwością, zabieganiem o dobro drugiego i o jego pełne dobro. Wielkie przykazanie miłości bliźniego nakazuje i apeluje, by mieć świadomość, że jest się odpowiedzialnym za tego, kto tak jak ja jest stworzeniem i dzieckiem Bożym: fakt, że jesteśmy braćmi w człowieczeństwie, a często także w wierze, winien nas skłaniać do dostrzegania w bliźnim prawdziwego alter ego, nieskończenie umiłowanego przez Pana. Jeżeli zaprawiamy się w tym braterskim patrzeniu, wówczas solidarność, sprawiedliwość, a także miłosierdzie i współczucie w naturalny sposób rodzą się w naszym sercu. Sługa Boży Paweł VI twierdził, że współczesny świat cierpi przede wszystkim z powodu braku braterstwa: «Ludzkość jest ciężko chora. Przyczyną tej choroby jest nie tylko zmniejszenie się zasobów naturalnych i ich chciwe zgromadzenie przez niewielu, ile raczej rozkład braterskiej więzi zarówno między ludźmi, jak i między narodami» (enc. Populorum progressio [26 marca 1967], n. 66).

Troska o bliźniego oznacza, że pragniemy jego czy jej dobra pod każdym względem: fizycznym, moralnym i duchowym. Wydaje się, że współczesna kultura przestała rozróżniać dobro i zło, tymczasem trzeba z mocą podkreślać, że dobro istnieje i zwycięża, ponieważ Bóg «jest dobry i czyni dobro» (por. Ps 119 [118], 68). Dobrem jest to, co rodzi, chroni i promuje życie, braterstwo i wspólnotę. Odpowiedzialność za bliźniego oznacza zatem pragnienie i czynienie dobra drugiego człowieka, z nadzieją, że i on otworzy się na logikę dobra; interesować się bratem znaczy otworzyć oczy na jego potrzeby. Pismo Święte ostrzega przed niebezpieczeństwem, jakim jest zatwardziałość serca, wywołana przez swego rodzaju «duchową znieczulicę», która czyni ślepymi na cierpienia drugiego człowieka. Ewangelista Łukasz przytacza dwie przypowieści Jezusa, ukazujące dwa przykłady takiej właśnie sytuacji, która może zapanować w sercu człowieka. W przypowieści o miłosiernym Samarytaninie kapłan i lewita obojętnie «przechodzą obok» człowieka napadniętego i obrabowanego przez zbójców (por. Łk 10, 30-32), natomiast w przypowieści o bogaczu człowiek opływający w dobra nie zwraca uwagi na ubogiego Łazarza, który umiera z głodu pod jego drzwiami (por. Łk 16, 19). W obydwu przypadkach mamy do czynienia z przeciwieństwem «troszczenia się», patrzenia z miłością i współczuciem. Co nie pozwala humanitarnie i z miłością patrzeć na brata? Często bogactwo materialne i dostatek, a także stawianie na pierwszym miejscu własnych interesów i własnych spraw. Nigdy nie powinniśmy być niezdolni do «miłosierdzia» nad cierpiącym człowiekiem; nigdy nie mogą tak bardzo pochłaniać nas nasze sprawy i nasze problemy, że nasze serce stanie się głuche na wołanie ubogiego. Natomiast właśnie pokora serca i własne doświadczenie cierpienia mogą wzbudzić we wnętrzu człowieka współczucie i empatię: «Sprawiedliwy zajmuje się sprawami ubogich, grzesznik nie ma [dla nich] zrozumienia» (Prz 29, 7). Tym samym zrozumiałe staje się błogosławieństwo «tych, którzy się smucą» (Mt 5, 4), to znaczy tych, którzy potrafią zapomnieć o sobie i wzruszyć się cierpieniem drugiego człowieka. Spotkanie z drugim i otwarcie serca na jego potrzeby są sposobnością do zbawienia i szczęśliwości.

«Troszczenie się» o brata oznacza również, że dbamy o jego dobro duchowe. W tym miejscu pragnę zwrócić uwagę na pewien aspekt życia chrześcijańskiego, który jak mi się wydaje, popadł w zapomnienie – upomnienie braterskie z myślą o zbawieniu wiecznym. Dzisiaj na ogół podchodzi się z dużą wrażliwością do kwestii opieki i miłości w kontekście dobra fizycznego i materialnego innych, natomiast niemal całkowicie pomija się milczeniem duchową odpowiedzialność za braci. Inaczej jest w Kościele pierwszych wieków i we wspólnotach cechujących się prawdziwie dojrzałą wiarą, którym na sercu leży nie tylko cielesne zdrowie brata, ale także zdrowie jego duszy, ze względu na jego ostateczne przeznaczenie. W Piśmie Świętym czytamy: «Strofuj mądrego, a będzie cię kochał. Ucz mądrego, a będzie mądrzejszy, oświecaj prawego, a zwiększy swą umiejętność» (Prz 9, 8-9). Sam Chrystus mówi, żeby upominać brata, który grzeszy (por. Mt 18, 15). Czasownik oznaczający upomnienie braterskie – elenchein – to ten sam, który odnosi się do prorockiej misji chrześcijan, jaką jest piętnowanie pokolenia tych, którzy ulegają złu (por. Ef 5, 11). Tradycja Kościoła zaliczyła «upominanie grzeszników» do dzieł miłosierdzia duchowego. Ważną rzeczą jest ocalenie tego aspektu miłości chrześcijańskiej. Nie należy milczeć w obliczu zła. Mam tu na myśli postawę tych chrześcijan, którzy przez szacunek dla człowieka lub po prostu z wygodnictwa dostosowują się do powszechnie panującej mentalności, zamiast przestrzegać swych braci przed tymi sposobami myślenia i postępowania, które są sprzeczne z prawdą i nie prowadzą do dobra. Upomnienie chrześcijańskie nie jest jednak nigdy formułowane w duchu potępienia czy oskarżenia; wypływa zawsze z miłości i miłosierdzia i rodzi się z prawdziwej troski o dobro brata. Apostoł Paweł pisze: «Gdyby komuś przydarzył się jakiś upadek, wy, którzy pozostajecie pod działaniem Ducha, w duchu łagodności sprowadźcie takiego na właściwą drogę. Bacz jednak, abyś i ty nie uległ pokusie» (Ga 6, 1). W naszym świecie, przesyconym indywidualizmem, trzeba odkryć na nowo, jak ważne jest upomnienie braterskie, aby razem podążać do świętości. Nawet «prawy siedmiokroć upadnie» (Prz 24, 16) –  mówi Pismo Święte – a wszyscy jesteśmy słabi i niedoskonali (por. 1 J 1, 8). Wielką przysługą jest zatem pomaganie i akceptowanie pomocy w postrzeganiu w prawdzie samych siebie, aby doskonalić własne życie i postępować bardziej prawidłowo drogą Pana. Zawsze potrzebne jest spojrzenie, które miłuje i koryguje, zna i uznaje, rozeznaje i przebacza (por. Łk 22, 61), jak Bóg uczynił i czyni w stosunku do każdego z nas.

2. «O siebie wzajemnie» – dar wzajemności

To «czuwanie» nad innymi jest sprzeczne z mentalnością, w której sprowadza się życie do wymiaru jedynie ziemskiego, nie postrzega go w perspektywie eschatologicznej i akceptuje dowolny wybór moralny w imię wolności jednostki. Społeczeństwo takie jak dzisiaj nasze może stać się obojętne zarówno na cierpienia fizyczne, jak i duchowe i moralne potrzeby życia. Tak nie powinno być we wspólnocie chrześcijańskiej! Apostoł Paweł zachęca, by dążyć do tego, co «służy sprawie pokoju i wzajemnemu zbudowaniu» (Rz 14, 19), starając się o to, «co dla bliźniego dogodne – dla jego dobra, dla zbudowania» (tamże 15, 2), nie szukając własnej korzyści, «lecz dobra wielu, aby byli zbawieni» (1 Kor 10, 33). To wzajemne upominanie i zachęcanie w duchu pokory i miłości winno być częścią życia wspólnoty chrześcijańskiej.

Uczniowie Pana, zjednoczeni z Chrystusem przez Eucharystię, żyją w jedności, która łączy ich niczym członki jednego ciała. To oznacza, że bliźni należy do mnie, jego życie, jego zbawienie wiążą się z moim życiem i moim zbawieniem. Sięgamy tutaj bardzo głębokiego aspektu wspólnoty: nasze życie i życie innych są współzależne, zarówno w dobru, jak i w złu; tak grzech, jak i uczynki miłości mają również wymiar społeczny. W Kościele, mistycznym ciele Chrystusa, występuje ta wzajemność: wspólnota nieustannie pokutuje i błaga o przebaczenie grzechów swoich synów, ale też nieustannie weseli się i cieszy świadectwami cnót i miłości, które w niej się pojawiają. «Żeby poszczególne  członki  troszczyły  się o siebie nawzajem» (1 Kor 12, 25), pisze św. Paweł, ponieważ jesteśmy jednym ciałem. Miłość do braci, której jeden z wyrazów stanowi jałmużna – typowa praktyka wielkopostna, wraz z modlitwą i postem – jest zakorzeniona w tej wspólnej przynależności. Także przez konkretną troskę o najuboższych każdy chrześcijanin może wyrazić swoją przynależność do jednego ciała, którym jest Kościół. Wzajemna troska to także uznanie dobra, które Pan w nich czyni, i dziękowanie razem z nimi za cuda łaski, jakich dobry i wszechmogący Bóg nieustannie dokonuje w swoich synach. Kiedy chrześcijanin dostrzega w bliźnim działanie Ducha Świętego, może się z tego jedynie radować i chwalić za to Ojca niebieskiego (por. Mt 5, 16).

3.  «By się zachęcać do miłości i do dobrych uczynków» – wspólna droga do świętości

To wyrażenie z Listu do Hebrajczyków (10, 24) zachęca nas do tego, byśmy  mieli na uwadze powszechne powołanie do świętości, nieustanne postępowanie  w życiu duchowym, byśmy dążyli do większych charyzmatów  oraz coraz wznioślejszej i bardziej owocnej miłości (por. 1 Kor 12, 31-13, 13). Wzajemna troska ma pobudzać do konkretnej, coraz większej miłości, «niczym światło poranne, które wschodzi i wzrasta aż do południa» (por. Prz 4, 18), w oczekiwaniu na dzień, który nie zna zmierzchu w Bogu. Czas, który jest nam dany w życiu, jest cenny, abyśmy odkrywali i spełniali dobre uczynki w miłości Boga. Dzięki temu Kościół rośnie i się rozwija, aby osiągnąć pełną doskonałość Chrystusa (por. Ef 4, 13). W tej dynamicznej perspektywie wzrostu mieści się nasze wezwanie, byśmy się wzajemnie pobudzali do osiągania pełni miłości i dobrych czynów.

Niestety, wciąż istnieje pokusa, by się nie angażować, tłumić Ducha, odmawiać «wykorzystywania talentów», które nam zostały dane dla naszego dobra i dobra bliźniego (por. Mt 25, 25 n.). Wszyscy otrzymaliśmy bogactwa duchowe czy materialne przydatne do tego, by wypełniać Boży plan, dla dobra Kościoła i dla naszego zbawienia (por. Łk 12, 21 b; 1 Tm 6, 18). Mistrzowie duchowości przypominają, że w życiu wiary ten, kto nie czyni postępów, cofa się. Drodzy bracia i siostry, weźmy sobie do serca wciąż aktualne wezwanie, by dążyć do «wysokiej miary życia chrześcijańskiego» (por. Jan Paweł II, list apost. Novo millennio ineunte [6 stycznia 2001], n. 31). Kościół w swej mądrości, uznając i ogłaszając błogosławionymi i świętymi niektórych przykładnych chrześcijan, ma   na   celu  także  wzbudzanie  pragnienia,  by  naśladować  ich  cnoty. Św. Paweł  napomina:  «w  okazywaniu  czci jedni drugich wyprzedzajcie» (Rz 12, 10).

W świecie, który wymaga od chrześcijan odnowionego świadectwa miłości Pana i wierności Mu, wszyscy winni czuć potrzebę prześcigania się w miłości, w usługiwaniu  i w dobrych uczynkach (por. Hbr 6, 10). To napomnienie ma szczególną moc w okresie przygotowania do świąt wielkanocnych. Życząc świętego i owocnego Wielkiego Postu, zawierzam was wstawiennictwu Najświętszej Maryi Panny i z serca udzielam wszystkim Błogosławieństwa Apostolskiego.

Watykan, 3 listopada 2011 r.

BENEDICTUS PP. XVI

Kard. Jean-Pierre Ricard powiedział, że wciąż nie ma zgody między Bractwem Kapłańskim św. Piusa X, a Stolicą Apostolską. Słowa arcybiskupa Bordeaux zacytował francuski dziennik katolicki „La Croix”.

Francuski purpurat przebywał w Rzymie z okazji konsystorza, który odbył się w dniach 18-19 lutego. Kard. Ricard jest członkiem watykańskiej Kongregacji Nauki Wiary oraz Papieskiej Komisji „Ecclesia Dei”, która jest odpowiedzialna w Stolicy Apostolskiej za relacje z grupami tradycjonalistycznymi.

– Rzym powiedział im: „Drzwi pozostają zawsze otwarte”, jednak tym razem musi dojść do postępu – zaznaczył kardynał. Jego zdaniem papież wiele już zrobił i doszedł do maksimum, aby się zbliżyć oraz zaakceptował pewną liczbę warunków wstępnych. – Teraz nadszedł moment, w którym nie można zaakceptować tego, że nie tylko powinno się odrzucić Sobór, lecz także nauczanie poprzednich papieży, od Jana XXIII po samego Benedykta XVI, jak również Katechizm Kościoła Katolickiego i Kodeks Prawa Kanonicznego – powiedział kard. Ricard.

Arcybiskup Bordeaux odniósł się w ten sposób do stanowiska przełożonego generalnego Bractwa Kapłańskiego św. Piusa X bp Bernard Fellay, który na początku lutego br. stwierdził, że kierowane przez niego ugrupowanie zmuszone jest odpowiedzieć negatywnie na propozycje pojednania zawarte w preambule doktrynalnej z 14 września ub. roku przedstawionej przez Papieską Komisję „Ecclesia Dei”.

Źródło: KAI

Nasz komentarz:

Orkiestra medialna gra w najlepsze… Właśnie odezwał sie jakiś fałszująco-zagłuszajacy obój. Ciekawe, że tak „zasłużony” w  rozmywaniu katolickiej doktryny magazyn, nota bene oficjalne pismo episkopatu francuskiego wypuszcza słowa kard. Ricarda, które nie są prawdziwee, bowiem Bractwo nie domaga się ani zanegowania nauczania Vaticanum Secundum, ani nauczania ostatnich papieży, tylko raczej wyjasnienia poważnych niejasności, których istnienie potwierdzaja watykańscy teologowie, w duchu Tradycji. Zdaje się, że tego samego chce Benedykt XVI, który kilkakrotnie i dobitnie dawał temu wyraz, a na którym – poprzez uruchamianie takich właśnie medialnych instrumentów, próbuje się wywrzeć nacisk. Nie pierwszy raz zresztą i nie w tej jednej sprawie.

Podobnie, jak w latach ubiegłych, także i w tym roku w czasie solennych i jednocześnie wzruszających ceremonii, odczytywane były nazwiska synów Polskiej Ziemi, po czym każdy z nich odpowiadał z głębi swego serca Adsum! – jestem obecny! Jestem gotowy poświęcić swe życie dla Jezusa Chrystusa i Jego Kościoła! Jestem gotowy oddać się całkowicie rozporządzeniom Bożej Opatrzności, by być tam i takim, gdzie i jakim zechce mnie mieć Bóg!

Tak też, wedle już kilkuletniej seminaryjnej tradycji, w dzień Oczyszczenia Najświętszej Maryi Panny oraz Ofiarowania Pana Jezusa w świątyni (2 luty), odbyła się ceremonia wręczenia stroju duchownego oraz udzielenia tonsury.

Ceremonia rozpoczęła się poświęceniem sutann, po czym opuścili świątynię ci, którzy już za chwilę wrócili do niej obleczeni w Chrystusa, który od tamtej chwili stał się ich dziedzictwem.

Niedługo potem moderator generalny Instytutu Dobrego Pasterza, ks. Philippe Laguérie udzielił tonsury oraz wręczył komże siedmiu seminarzystom pierwszego roku. Pośród nich znajdowało się dwóch Francuzów, czterech Brazylijczyków oraz jeden Polak – Michał, pochodzący spod Warszawy. Od tamtej pory codziennie powtarza on słowa modlitw (przy zakładaniu koloratki, przywdziewaniu sutanny, opasując się pasem i przywdziewając komżę), w których prosi, by Pan nałożył na niego swe słodkie jarzmo, jak i słodkie jarzmo Najświętszej Maryi Panny, by opasał go pasem czystości i wstrzemięźliwości, by przyoblókł go w nowego człowieka, jednocześnie wyznając, że Bóg jest częścią jego dziedzictwa, jego życia i że to On przywróci mu jego dziedzictwo na wieki.

Następnie odbyła się uroczysta procesja oraz solenna Msza święta sprawowana przez ks. Yannicka Vellę, proboszcza parafii św. Eligiusza w Bordeaux. Nad przebiegiem uroczystości czuwał kleryk Mateusz spełniający posługę ceremoniarza.

Nieco ponad tydzień później, tj. 11 lutego, w dzień Objawień Matki Bożej w Lourdes, w kościele św. Jana Chrzciciela w Courtalain, drugi raz w historii seminarium, miała miejsce liturgia święceń prezbiteratu (oraz innych święceń niższych i wyższych), kiedy to kapłanem in aeternum secundum ordinem Melchisedech stał się nasz rodak, Sergiusz Orzeszko.

W czasie czterogodzinnej ceremonii sprawowanej przez J. E. bpa Anathasiusa Schneidera z Kazachstanu, znanego na całym świecie ze swego niewielkiego dzieła o Komunii św. przyjmowanej na rękę oraz do ust zatytułowanej Dominus est, kleryk Łukasz otrzymał święcenia egzorcystatu oraz akolitatu, zaś kleryk Bartłomiej ostriariatu i lektoratu. Jeśli chodzi o święcenia wyższe, to dwóch Brazylijczyków otrzymało święcenia subdiakonatu.

Właściwy moment święceń rozpoczął się po Graduale i kazaniu księdza biskupa, w którym mocno podkreślił on znaczenie czystości w życiu kapłańskim oraz rolę Najświętszej Maryi Panny w życiu każdego kapłana, w życiu każdego seminarzysty, w życiu każdego wiernego.

Pontificale Romanum przepisuje m. in. następujące ryty przy obrzędach święceń kapłańskich: wezwanie mających stać się kapłanami, monicję, włożenie rąk (przez biskupa, następnie przez wszystkich obecnych kapłanów), modlitwę błagalną wraz z prefacją, wręczenie stuły oraz ornatu, śpiew Veni, creator Spiritus, namaszczenie (konsekracja) rąk, wręczenie kielicha z winem oraz pateny z hostią.

Jedną z najbardziej wzruszających chwil było namaszczenie rąk, kiedy to z już z kapłańskich oczu popłynęły łzy, o czym wspominając w swym przemówieniu (wygłoszonym podczas uroczystego obiadu, który miał miejsce zaraz po uroczystościach) ks. Yannick Vella, powiedział, że jest to poruszający przykład dla każdego z kapłanów – by kochać swe kapłaństwo, by każdego dnia odnawiać swe ofiarowanie się Bogu.

Ksiądz Sergiusz koncelebrując Mszę świętą z pasterzem, który przekazał mu dar sprawowania Najświętszej Ofiary, jako pierwszy otrzymał on pax z rąk kazachstańskiego biskupa oraz Komunię świętą (tradycyjna formuła zostaje zmieniona na: Corpus Domini nostri Jesu Christi custodiat te in vitam aeternam).

Tuż po ostatniej Ewangelii i odśpiewanym Te Deum neoprezbiter udzielił swego prymicyjnego błogosławieństwa księdzu biskupowi, zaś pozostałym uczestnikom i zgromadzonym tuż po wykonaniu pamiątkowego zdjęcia i otrzymaniu gratulacji od współbraci, rodziny, przyjaciół oraz wiernych.

Podczas uroczystego obiadu (wspomnianego wyżej) Sergiusz prosił o modlitwę wszystkich zebranych, wyrażając pragnienie bycia świętym, zaś ksiądz biskup stanowczo stwierdził, że wiosna Kościoła, o której się tyle mówiło po Soborze Watykańskim II była jedynie wyimaginowanym złudzeniem, po czym zwrócił się do kapłanów Instytutu, a szczególnie do neoprezbitera mówiąc, że to Instytut, że to młodzi kapłani walczący o Tradycję i dla Tradycji są prawdziwą wiosną Kościoła pogrążonego w kryzysie.

Nazajutrz, a była to niedziela, ksiądz Sergiusz odprawił swą pierwszą Mszę świętą na tym samym ołtarzu, przy którym dzień wcześniej jego dusza została naznaczona wiecznym znamieniem kapłaństwa Chrystusowego. W czasie tej Mszy świętej kazanie o kapłaństwie wygłosił wicerektor seminarium Instytutu, ks. Leszek Królikowski, zaś ks. Grzegorz Śniadoch posługiwał jako diakon.

Dobrą wolę jego stron można przyjmować nie tylko jako hipotezę. Jest ona bowiem widoczna w słowach, w gestach, a jej źródłem jest świadomość wagi przedmiotu sporu – równie wysoka po obu jego stronach. Nieco inaczej jednak przedmiot ów jest identyfikowany przez każdą ze stron. Dla Stolicy Apostolskiej najważniejsza i postawiona w pierwszym rzędzie jest jedność i porządek dyscyplinarny, który jest jej widocznym znakiem. Dla osiągnięcia jedności, choćby zbudowanej „na siłę”, byle wyrażonej poprzez   porządek dyscyplinarnego przedstawiciele Kongregacji Doktryny Wiary uznają niemal bez reszty  zasadność zastrzeżeń doktrynalnych, jakie wobec dokumentów Soboru Watykańskiego II zgłasza Bractwo Kapłańskie św. Piusa X. Celem zaś piusowców, wbrew mniemaniom komentatorów, nie jest  legalizacja statusu kanonicznego. Bractwo, nie posiadając tego statusu, i tak z olbrzymim sukcesem prowadzi misję ewangelizacyjną na wszystkich kontynentach, a swym dynamizmem pastoralnym dystansuje obumierające struktury kościelne, zwłaszcza na Zachodzie, ale tez skutecznie konkuruje z tymi nieco żywszymi na Wschodzie i Południu. Uzyskanie statusu kanonicznego jest celem akcydentalnym, wtórnym wobec celu zasadniczego. Tym zaś jest wyjaśnienie zasadniczych, a spornych kwestii doktrynalnych, dotyczących takich zagadnień jak: natura dialogu ekumenicznego, powinności katolików wobec władzy świeckiej i państwa, relacji między władzą Papieża i biskupów, wolności religijnej czy też spraw związanych z katolickim kultem odbywającym się w liturgii.

Tradycjonaliści zauważają, zapewne nie bez racji, że przyczyną współczesnego kryzysu Kościoła, a także całkowitego wyhamowania jego dynamizmu ewangelicznego we współczesnym świecie, są zmiany wywołane Soborem Watykańskim II.  Jednocześnie przedstawiciele Bractwa doskonale rozumieją, że Rzym nie jest w stanie z dnia na dzień przekreślić i unieważnić stawianych w cieniu podejrzeń dokumentów soborowych. Dlatego w zamian za pożądaną przez Rzym zgodę na jedność dyscyplinarną, domaga się tylko swobody głoszenia doktryny katolickiej. Dla Bractwa doktryna katolicka to tradycyjne nauczanie Kościoła, bez jego interpretacji i przekształceń, jakim było ono poddana w laboratoriach działających w czasie trwania i po Soborze Watykańskim II. Wyszła ona bowiem z nich tak spreparowana, że, w najlepszym razie, tylko przy nadzwyczajnych ekwilibrystykach intelektualnych można wykazać, że ów spreparowany na nowo kształt nie zaprzecza tradycyjnej doktrynie, która nie może w swej istotnej części podlegać zmianie. Dokumenty soborowe naruszają ową niezmienną istotę – twierdzi Bractwo Kapłańskie św. Piusa X. Jak dotąd żaden teolog w sposób wystarczająco zasadny nie zakwestionował tego takiego postawienia sprawy. Obiekcje Bractwa, choć kontrowersyjne dla wielu, uśpionych propagandą sukcesu „posoborowej odnowy”, są też poważnie traktowane przez „teologicznych komandosów”, oddelegowanych do rozmów z Bractwem.

Okazuje się, że nie tylko przez nich. Nawet jeżeli Stolica Apostolska nie przyznaje tego oficjalnie, to pośród wysoko postawionych hierarchów, kilku kardynałów i niektórychznaczących pracowników Kurii Rzymskiej, stanowisko Bractwa jest przyjmowane nie tylko ze zrozumieniem, ale też z życzliwością, a przede wszystkim nadzieją, że postępujący szybko a widoczny gołym okiem kryzys, a właściwie trwająca, zwłaszcza na obszarze Europy i obu Ameryk, destrukcja dyscyplinarna i doktrynalna Kościoła, powiedzmy, oficjalnego, w konfrontacji z wyrazistością doktrynalną, a zarazem skutecznością duszpasterską Bractwa Kapłańskiego św. Piusa X, w niedługim czasie skłoni Kongregację Doktryny Wiary do wykonania kroków, które zapewnią mu swobodę działania w Kościele już bez odium wspólnoty mającej nieuregulowaną sytuację kanoniczną. Z głosów, które usłyszał świat dość wspomnieć wypowiedź bpa Atanazego Schnaidera z Kazachstanu, który zwrócił się z prośbą do papieża o dwa środki przeciwko nadużyciom posoborowym: o wydanie czegoś w rodzaju „Syllabusa” przeciw błędom doktrynalnym interpretacji Soboru Watykańskiego II i mianowanie biskupów, którzy są „święci, odważni i głęboko zakorzenieni w tradycji Kościoła. Nie jest to głos odosobniony. W dodatku wiele z nich, jeszcze bardziej radykalnych i krytycznych wobec Vaticanum II nie jest wypowiadanych publicznie.

Natomiast zupełnie nieprzystające do obecnej sytuacji zrodzonej przez rozmowy między Stolicą Apostolską a Bractwem sa pohukiwania wobec piusowców, że powinni się podporządkować władzy papieża, a nie stawiać „niemożliwe do spełnienia żądania”. Nie jest też prawdą, że pośród tych „niemożliwych do spełnienia żądań” jest i takie, że „to Kościół ma    powrócić do jedności z Bractwem”. Takie zdanie jest po prostu fałszywe, a problem znacznie poważniejszy: otóż dziś Stolica Apostolska dostrzega druzgocącą klęskę, i to w skali globalnej,  niektórych wprowadzanych tryumfalnie przed kilkudziesięcioma laty rozwiązań teologicznych i duszpasterskich. Bractwo zaś, które również już przed kilkudziesięcioma laty ową klęskę wieszczyło, ma do zaproponowania lek. Obie strony próbują porozumieć się co do tego, w jakiej dawce i w jaki sposób ten lek zastosować.

Niezrozumiały jest tez pojawiający się postulat konieczności „podporządkowania się Bractwa Ojcu św.” „Otóż – wyjaśniają biskupi i kapłani Bractwa – jesteśmy podporządkowani papieżowi, uznajemy zwierzchnictwo Benedykta XVI nad Kościołem Katolickim, (podobnie jak zwierzchnictwo poprzednich papieży), za niego modlimy się w Kanonie. Mamy jednakże poważne i uzasadnione zastrzeżenia,co do niektórych kwestii doktrynalnych. Że są uzasadnione – pokazuje to wspomniany stan głębokiego kryzysu doktrynalno – dyscyplinarnego, który dotknął Kościół w ostatnich dziesięcioleciach.  Na pewno też   trzeba znaleźć odpowiedź pytania, dlaczego nowe ujęcie ekumenizmu proklamowane i praktykowane w ostatnich dziesięcioleciach, jest sprzeczne z „Mortalium animos”  Piusa XI, albo, podobnie, jak traktować sprzeczność pomiędzy „Syllabus errorum” a „Dignitatis humanae”? Czy jest to sprzeczność wyłącznie na poziomie sformułowań, czy też dotyczy sprzeczności doktrynalnej? Nie są to kwestie błahe i wcześniej lub później bez wątpienia zostaną wyjaśnione. Dobrze, że Bractwo mobilizuje Stolicę Apostolską, by stało się to możliwie najszybciej. Im szybciej owo wyjaśnienie nastąpi, tym mniejsze będzie zamieszanie i starty, jakie Kościół z powodu ewidentnych a niewyjaśnionych wciąż sprzeczności, ponosi. Bez wyrazistości doktrynalnej, bez radykalizmu, bez bycia znakiem sprzeciwu – wiele dusz nie będzie miało szansy poznać Miłości Chrystusa i dać się Jej ogarnąć. Świat zaś, gdy jasne światło Chrystusowego Kościoła pozostanie za owymi dwuznacznościami ukryte, będzie coraz bardziej pogrążał się w mroku, w którym nie sposób odróżnić prawdę od fałszu, dobro od zła, piękno od szpetoty. Będzie to świat, który wymarzył sobie ojciec kłamstwa i zamętu.
Dlatego trzeba mieć nadzieję, że postulat powrotu do jasności doktrynalnej i żarliwej praktyki duszpasterskiej, która tej jasności są znakiem i konsekwencją, a który tak mocno podnosi i tak skutecznie realizuje Bractwo Kapłańskie św. Piusa X – nie zostanie zlekceważony i zepchnięty z drogi Kościoła.

Uroczystości rozpoczęły się o godz. 11.00 i trwały do późnych godzin popołudniowych. Na czele procesji do ołtarza kroczył ksiądz z obficie dymiącym trybularzem, za nim diakon odziany w dalmatykę, niosący krzyż procesyjny. Obok niego w klasycznym ustawieniu siedmiu księży niosło akolitki. Samego Arcybiskupa Metropolitę poprzedzało liczne duchowieństwo, w tym ośmiu diakonów odzianych w dalmatyki. Procesji tej zapoczątkowanej w auli plebanii towarzyszył dźwięk dzwonów archikatedralnych, a także Jasnogórska Orkiestra Dęta. Arcybiskup Nominat u drzwi katedry powitany został przez odzianego w kapę prepozyta tamtejszej kapituły ks. inf. Mariana Mikołajczyka, przy asyście diakonów, także odzianych w dalmatyki i otrzymał do ucałowania relikwiarz. Następnie Abp Depo dokonał aspersji oczekującego ludu. W murach archikatedry Arcybiskupa powitał dźwięk potężnych ponad stugłosowych organów, a następnie starodawna antyfona gregoriańska  Ecce sacerdos magnus (Oto jest kapłan wielki). Tym samym już na początku Mszy Świetej uważni obserwatorzy oprawy liturgicznej mogli dostrzec detale nawiązujące do obecnych papieskich celebracji. Warto tu nadmienić, że na głównym ołtarzu katedry w absydzie kościoła ustawiono siedem świec oraz krucyfiks. Ta podniosła liturgia była dla jej uczestników okazją do podwójnego świętowania przez wzgląd na święto Objawienia Pańskiego. Po dotarciu procesji do prezbiterium Nuncjusz Apostolski uczynił znak krzyża, pozdrowił wiernych i pobłogosławił świece przy śpiewie antyfony gregoriańskiej Lumen ad revelationem gentium (Światło na oświecenie pogan).
Znakiem oficjalnego objęcia funkcji pasterskiej w metropolii było przekazanie pastorału, które dokonało się za pośrednictwem Nuncjusza Apostolskiego Celestino Migliore z rąk JE Arcybiskupa Seniora Stanisława Nowaka do rąk JE Arcybiskupa Wacława Depo oraz zajęcie miejsca na katedrze biskupiej, która jako miejsce nauczania w swej symbolice podkreślać ma jedność całej wspólnoty archidiecezjalnej pod wodzą swojego Pasterza. Po tych symbolicznych gestach nastąpiło złożenie homagium Nowemu Arcybiskupowi przez przedstawicieli poszczególnych wspólnot.
Oprawę muzyczną oprócz Orkiestry Jasnogórskiej zapewniły zaproszone chóry  oraz  Schola Alumnów Wyższego Seminarium Duchownego w Częstochowie i Schola Cantorum par. NMP Królowej Polski z Częstochowy. Msza Święta ingresowa celebrowana była przy ołtarzu wzniesionym przed ołtarzem głównym po Soborze Watykańskim II. Podczas celebracji Mszy Świętej wykorzystano części stałe z Mszy VIII De Angelis oraz tradycyjne śpiewy gregoriańskie przeplatane ludowymi pieśniami.
Witając Nowego Metropolitę Arcybiskup Senior Stanisław Nowak zwrócił uwagę wiernych na dar i  znaczenie sukcesji apostolskiej w Kościele, której konsekwencją jest przeżywany ingres. Nawiązał do tego również sam Arcybiskup Depo w wygłoszonym przez siebie kazaniu. W większości przemówień, zarówno gości, jaki samego Arcybiskupa jednogłośnie powtarzały się też słowa, że Częstochowa wraz z jej najcenniejsza perłą – Jasną Górą, jest sercem narodu, które ma poruszać i umacniać wiarę wszystkich Polaków. Wierni archidiecezji częstochowskiej i zgromadzeni goście usłyszeli podczas tej Mszy Świętej bardzo jasny komunikat dotyczący tych terenów, można by rzec profetyczny, że „Częstochowa będzie musiała odegrać w tych czasach nową historię, włączyć się w tą historię”.
Znamienne dla uroczystości ingresu Nowego Arcybiskupa wydają się być słowa pierwszego czytania, pochodzące z Księgi proroka Malachiasza, które właśnie w tym podniosłym dniu kierował do wiernych Kościół Święty: „… On jest jak ogień złotnika i jak ług farbiarzy. Usiądzie więc, jakby miał przetapiać i oczyszczać srebro i oczyści synów Lewiego i przecedzi ich jak złoto i srebro, a wtedy będą składać Panu ofiary sprawiedliwe. Wtedy będzie miła Panu ofiara Judy i Jeruzalem, jak za dawnych dni i lat starożytnych”.
Rozpoczynając kazanie Ksiądz Arcybiskup powitał wszystkich gości stanu duchownego i świeckiego z kraju i zagranicy, także „Braci kościołów wiary chrześcijańskiej w jeszcze niepełnej komunii”. Abp Depo odważnie podkreślił tymi słowami obowiązującą – choć tak często marginalizowaną – naukę Kościoła Katolickiego, rozumianą w duchu prawdziwego ekumenizmu. Treść kazania nawiązywała bezpośrednio do tekstu odśpiewanej Ewangelii przewidzianej na święto Ofiarowania Pańskiego, kiedy to Chrystus przyniesiony przez rodziców do świątyni ukazany zostaje jako Światło na oświecenie pogan, sprzeciw wobec ciemności zła i grzechu oraz zwycięzcą mocy szatana, która dokonuje się poprzez Jego zbawczą mękę i zmartwychwstanie. Nowy Metropolita, znany ze swego szczególnego nabożeństwa do Najświętszej Marii Panny zachęcał, aby przyjrzeć się Chrystusowi Jej oczami, które pełne niewypowiedzianej miłości spoglądały na Niego od chwili Zwiastowania aż po doświadczenie Krzyża, kiedy miecz boleści przebił Jej matczyne serce. Ksiądz arcybiskup Depo apelował, aby każdy był człowiekiem „głosu sumienia”, które pobudza do poszukiwania Boga i jeszcze gorliwszej miłości wobec Niego. Jednocześnie cytując słowa Ojca Świętego Benedykta XVI, że „Każdy biskup musi być człowiekiem czujnego serca, który dostrzega cichy język Boga i potrafi odróżnić to, co prawdziwe od tego, co jest tylko pozorne i kłamliwe” odniósł się do zadań i odpowiedzialności jakie stoją przed nim i innymi następcami Apostołów. W końcowej części swego kazania, Abp Wacław Depo przypomniał wiernym, że „naszym wspólnym zadaniem jest wciąż pozwolić się zaskoczyć łasce Chrystusa, aby On sam mógł zaspokoić pragnienia ludzkiego serca.” Metropolita nawiązał też do realiów współczesnego świata, który chce budować swoje podstawy odrzucając istnienie lub znaczenie Boga, podkreślając, że „wszelka (…) antropologia bez odniesienia do Boga jest niszczącym kłamstwem.”
Po Komunii Świętej cała wspólnota zgromadzonych wiernych oddała Panu Bogu cześć i dziękczynienie za powołanie Arcybiskupa Wacława Depo na tron biskupi Metropolii Częstochowskiej słowami uroczystego hymnu Te Deum.
Tuż przed udzieleniem pontyfikalnego błogosławieństwa słowa gratulacji i życzeń wygłosili zwierzchnicy władz kościelnych, państwowych i akademickich. Po nich, swoje słowo do wiernych skierował Arcybiskup Wacław Depo, który już w krótkim przemówieniu dał się poznać jako człowiek głęboko zakorzeniony w tradycji katolickiej, dla którego przekazywana z pokolenia na pokolenie ciągłość myśli i idei ludzi prawdziwie oddanych służbie Bogu i Najświętszej Marii Pannie ma ogromne znaczenie. Przywołując słowa Prymasa Tysiąclecia Kardynała Stefana Wyszyńskiego i utożsamiając się z nimi zapewnił: „Kocham ojczyznę bardziej niż swoje serce, kocham Kościół, który jest w Was bardziej niż moje serce.” W swoich podziękowaniach Nowy Metropolita zaznaczył, iż „pragnie potwierdzić swą synowską miłość i oddanie wobec Ojca Świętego Benedykta XVI” i złożył na ręce Nuncjusza Apostolskiego Celestino Migliore podziękowania za okazane zaufanie i powierzenie mu funkcji Metropolity Częstochowskiego. Podsumowując uroczystość Arcybiskup nawiązał ponownie do słów Papieża Benedykta XVI: „Prosimy Boga o moc i światło Ducha Świętego, aby nie tylko przetrwać światową propagandę upowszechniającą zachowania negatywne, ale by być i nadal stawać się źródłem światła w świecie.” Nowy Arcypasterz wskazał też zgromadzonym wiernym kierunki rozwoju, w jakich powinien podążać Kościół – „Potrzebujemy takich spotkań i wysp, gdzie trwa wewnętrzną prostota chrześcijańska, (…) gdzie człowiek może się schronić i wzrastać, a takimi schronami są przestrzenie Liturgii, wspólnoty i ruchy, parafie, świętowanie Sakramentów Świętych, pielgrzymki i różne formy życia Kościoła.” Szczególnie te ostatnie słowa Metropolity umocniły i napełniły nadzieją wszystkich związanych z organizacją corocznych Letnich Zjazdów Integracyjnych Tradicamp.

Prałat Mikołaj Bux, liturgista i sakramentolog, konsultor Kongregacji Nauki Wiary i Urzędu Papieskich Celebracji Liturgicznych

18 stycznia br. ksiądz prałat Mikołaj Bux, profesor liturgiki i sakramentologii uniwersytetu w Bari, duchowny uznawany za współautora motu proprio Summorum Pontificum i cieszący się sławą „zaufanego doradcy” papieża Benedykta XVI, udzielił obszernego wywiadu włoskiemu portalowi internetowemu La Bussola Quotidiana.

W wywiadzie zatytułowanym Jedność chrześcijan? Nie na tym świecie prałat Bux mówił zarówno o ekumenizmie, jak i zagrożeniach dla jedności Kościoła katolickiego, pośród których wymienił kolegializm. „«Autokefaliczność» jest rodzajem wirusa, który staje się zasadą niszcząca Kościół, niestety także Kościół katolicki — mówi prałat Bux. — Wystarczy pomyśleć o manii wielkości konferencji episkopatów (narodowych, regionalnych, terytorialnych), które chciałyby dyktować prawo Stolicy Apostolskiej. Istnieje poważne ryzyko — nie od dziś — że niektóre konferencje episkopatów spróbują stać się czymś w rodzaju alter ego Stolicy Piotrowej, zapominając o tym, że nie są instytucjami pochodzącymi z Bożego ustanowienia. Konferencje są tymi instytucjami Kościoła, które posiadają wszelkie ograniczenia instytucji stworzonych przez ludzi. Nawet władza pojedynczego biskupa nie może być podważona przez konferencję episkopatu.

Ale dziś właśnie widzimy powolne pozbawianie władzy pojedynczego biskupa przez konferencje. Instytucje niemające władzy doktrynalnej coraz częściej uczestniczą w formułowaniu poglądów sprzecznych z autorytetem biskupa Rzymu, bez którego nie istnieje żadna z instytucji kolegialnych. Jak naucza II Sobór Watykański, kolegium biskupów nie istnieje bez swojego szefa” (źródło: labussolaquotidiana.it, 18 stycznia 2012).

„Na szerokich obszarach Ziemi wiara narażona jest na wygaśnięcie jak płomień, który nie jest więcej podsycany. Stoimy w obliczu głębokiego kryzysu wiary, utraty sensu religijnego, które stanowią największe wyzwanie dla dzisiejszego Kościoła” – mówił papież. Stwierdził, że odnowa wiary powinna być priorytetem wśród zadań całego Kościoła. Wyraził nadzieję na to, że rozpoczynający się w październiku Rok Wiary przyczyni się do tego, że Bóg „będzie na nowo obecny na świecie i otworzy ludziom dostęp do wiary”.

Benedykt XVI zwrócił uwagę na to, że z zadaniem tym ściśle związane są działania na rzecz jedności chrześcijan. „Dzisiaj możemy skonstatować, że dialog ekumeniczny przyniósł niemało dobrych owoców, ale musimy także uznać istnienie ryzyka fałszywego irenizmu” – podkreślił, odnosząc się do kierunku w teologii, dążącego do zniwelowania różnic między chrześcijanami i przywrócenia jedności drogą wzajemnych ustępstw. Papież przestrzegł też przed indyferentyzmem, całkowicie obcym – dodał – Soborowi Watykańskiemu II.

„Ten indyferentyzm jest spowodowany przez coraz bardziej rozpowszechnioną opinię, że prawda nie jest dostępna człowiekowi i że należy zatem ograniczyć się do szukania reguł praktycznych, zdolnych poprawić świat. W ten sposób wiara zostałaby zastąpiona przez moralizm, pozbawiony głębokiego fundamentu” – zauważył Benedykt XVI. Jego zdaniem centrum prawdziwego ekumenizmu jest wiara. Bez niej – ocenił – „cały ruch ekumeniczny zostałby sprowadzony do formy +kontraktu społecznego+, do którego przystępuje się we wspólnym interesie”.

Benedykt XVI podkreślił konieczność rozróżniania między Tradycją Kościoła pisaną wielką literą a różnymi „tradycjami” przez małe „t”. Jako ważny krok w tym rozróżnieniu wskazał rozporządzenia dotyczące grup wiernych pochodzących z anglikanizmu, które pragną wejść w pełną komunię z Kościołem, zachowując własne tradycje duchowe, liturgiczne i duszpasterskie zgodne z wiarą katolicką. Bogactwem duchowym w różnych wyznaniach chrześcijańskich, wyrażającym jedną wiarę, można się bowiem dzielić. Mówiąc dalej o metodach stosowanych w różnych dialogach ekumenicznych, Ojciec Święty zaznaczył, że ważny jest dla nich priorytet wiary.

„Poznanie prawdy jest prawem rozmówcy w każdym prawdziwym dialogu – kontynuowała Ojciec Święty. – Jest to wymóg miłości wobec brata. W tym sensie trzeba podejmować z odwagą również kwestie kontrowersyjne, zawsze w duchu braterstwa i wzajemnego szacunku. Poza tym ważne jest dawać właściwą interpretację owemu «porządkowi czy hierarchii prawd nauki katolickiej» z soborowego dekretu o ekumenizmie Unitatis redintegratio (n. 11). Nie oznacza to bynajmniej pomniejszania depozytu wiary, ale wyłonienie jego wewnętrznej struktury. Duże znaczenie mają też dokumenty studyjne powstałe w ramach różnych dialogów ekumenicznych. Tekstów tych nie można pomijać, gdyż stanowią ważny, choć tymczasowy owoc wspólnej refleksji dojrzewającej latami. Ty niemniej trzeba uznawać ich właściwe znaczenie jako wkładu przedłożonego kompetentnej władzy Kościoła. Jedynie ona powołana jest do ich ostatecznej oceny. Przypisywać takim tekstom moc wiążącą czy niemal konkludującą trudne kwestie dialogów bez należytej oceny ze strony władzy kościelnej ostatecznie nie byłoby pomocą w drodze do pełnej jedności w wierze”.

Papież wskazał: „Także w dialogu ekumenicznym nie możemy ignorować wielkich kwestii moralnych, dotyczących życia ludzkiego, rodziny, seksualności, bioetyki, wolności, sprawiedliwości i pokoju”. „Broniąc fundamentalnych wartości wielkiej tradycji Kościoła bronimy człowieka, bronimy Stworzenia” – powiedział Benedykt XVI.

fot. Henryk Przondziono

Za www.info.wiara.pl